این پست فقط و فقط برای دوستی هست که به دوستی باهاش افتخار می کنم. آقا سرخ پوسته ی زندگی من ، حالا دیگه انقدر مرد شده که داره سایشو بالا سر یه خانوم مهربون می کشه. خانومی که احتمالاً تو فانتزی ذهن من دو تا پر قرمز روی سرش داره و به همراه آقا سرخ پوسته « باکومبا ، باکومبا» می خونه یعنی اینکه تو همه چیز مثل آقا سرخ پوسته است... 

این آقا سرخ پوسته زندگی من ، یه چیزی تو مایه های ایول و دمت گرمه. یه چیزی تو مایه های داداش ، تو مایه های آبجی، تو مایه های عمه ... ( زیاده روی کردم) 

آقا سرخ پوسته زندگی من درست تو روزایی که داداش نداشتم ، داداشم شد. درست تو روزایی که گریه می خواستم؛ گریه کرد باهام. وقتی خندیدم هم باهام خندید. روزایی که هیشکی دور و بر ما نبود و نگاهمون نمی کرد ، کنار من وایساد و مردونگی کرد... 

آقا سرخ پوسته زندگی من وقتی میاد باهاش خنده می یاد و از کنارش دغدغه و استرس می ره.  

آقا سرخ پوسته زندگی من واسه من مظهر زندگی ایده آل هست حتی اگه قرار نباشه تو وان شیرعسل بخوابی تا صبح ، حتی اگه قرار نباشه سوار ماشین مدل بالا بشی. آقا سرخ پوسته تو مایه های اونایی هست که از دار دنیا دو تا شیپیش ته جیبشون دارن و نهایتا یکی دو تومن ته حسابشون و به جاش بیست و هفت-هشت سال مرام و کلی هم معرفت. 

پی نوشت : دیدین آخر همه مصاحبه ها مد شده که چند تا کلمه می گن و مصاحبه شونده باهاشون جمله می سازه؟ اینم کلماتی که آقا سرخ پوسته باید باهاش جمله بسازه واسمون : 

ُسمی 

عقاب 

لورنزو 

انزلی چی 

رئیس 

ایرانیوز 

فیلترینگ - بازداشت - تنهایی - برادری - قدر همو دونستن - هوای همو داشتن ... 

پاسکاری 

این خبر را حتماً شما هم طی چند روز گذشته به دفعات دیده‌اید:

«باراک حسین اوباما به عنوان رئیس جمهور جدید امریکا انتخاب شده است.»

این خبر را چند روز پیش اولین بار روی خروجی یکی از خبرگزاری ها دیدم. تا اینجای کار اتفاق عجیب نبود اما نکته‌ای که خیلی جالب بود اولین نظری بود که از طرف یک خواننده برای خبر گذاشته شده بود.

این آقا یا خانوم خواننده خبر ، در تعریف ویژگی‌های رئیس جمهور جدید امریکا نوشته بود :

« امیدوارم آقای باراک اوباما به جز برنامه ریزی برای کشور خودش به فکر ایران هم باشه. برای بهبود وضعیت اقتصادی ایران تلاش کنه. برای بهبود وضعیت معیشت مردم ایران راهکار ارائه بده. تلاش کنه تا ایران از تحریم دربیاد و فلان و فلان و فلان برنامه را در صدر لیست اولویت های کاری قرار بدهد»

پی نوشت :

فکر کنم این خواننده اخبار اینترنتی، اوباما رو با شهردار قالیباف اشتباه گرفته. همین !   

 *باور کنید زمانی که شخصی به نام فاطمه رجبی از فردی انتقاد می کند ، اطمینان دارم این فرد هم مسئول امینی است هم شایسته مدیریت است هم مورد قبول مردم است و هم در اکثر مواقع فردی محبوب است.

اینکه فاطمه رجبی به عنوان فردی متصل به برخی جریانات سیاسی که البته ادبیاتی به دور از شان یک نویسنده دارد ، از یک مدیر انتقاد کند حتماً باعث مشروعیت بخشیدن به این مدیر است.

زیباتر اینجاست که برای برخی جوانان هم سن و سال خودم که از جنگ حرفهایی سطحی شنیده اند و حالا نرفتن به جنگ را در محافل دوستانه‌شان افتخار می دانند، انتقاد از یک رزمنده قدیمی دلنشین است. همین دوستانم امروز خوشحال بودند از این موضوع که افرادی مثل رجبی ، حضور برخی بسیجی های جنگ 8 ساله را بر نمی تابند و برای از بین رفتن اعتبارشان تلاش می کنند. من هم مثل همین ها البته اعتقاد دارم ، انتقاد از مدیران توسط گروهی خاص ، یعنی خوب بودن و مفید بودن آنها برای کشور.

* فاطمه رجبی  را نه به خاطر دیدگاه و بیانش که به خاطر اعتماد به نفسش تقدیر می کنم. سخت است در شرایط فعلی از تمام اتفاقات تلخی که در کشور می افتد به تنهایی دفاع کنی. وقتی اینقدر بی پروا و صریح ( که البته در بیشتر اوقات با اتهام و بی ادبی همراه بوده است) تمام اشتباهات دولتی ها را بالعکس جلوه بدهی و از آنها دفاع کنی یعنی اعتماد به نفس بالایی داری. البته بعضی اوقات این تصور هم به وجود می آید که اگر همسر یک نویسنده فرد دولتی باشد ، آیا بازهم قدرت برخوردهایی اینچنینی را خواهد داشت یا خیر؟

* خانم فاطمه رجبی ، هر چند صحبت با شما را به دلیل ادبیات ناپسندتان دوست ندارم اما به یک دلیل از شما تشکر می کنم.حالا با اطمینان از خلوص مدیرانی می نویسم که اطمینان دارم شما ، همسرتان  و دوستان همسرتان منتقد آنها هستید.

* خدا بیامرزد پدرتان را. این روحانی بزرگ هیچ گاه رفتاری اینچنینی را نمی پسندید. ضمناْ یادتان هست در روزهای پایانی عمرش  در وصف شما گلایه های زیادی می کرد؟

پی نوشت : تابناک